μπάνιο

το, ουσ.

(αρχιτ.) λουτρό, ο χώρος του οικήματος για την προσωπική καθαριότητα του σώματος
ο λουτήρας
το πλύσιμο του σώματος
θαλάσσιο λουτρό
(πληθ.) λουτρά σε ιαματικές πηγές
(ναυτ.) α) η μπροστινή πλευρά του ιστίου, β) [παρωχημένο] κάτεργο, φυλακή [< βενετ. banyo, ερμ. εκδοχή Π.Ε. Σεγδίτσας].

Ετυμολογία

(αντιδάνειο) < ιταλ. bagno < μτγν. λατιν. bannium < λατιν. balneum < ballineum < αρχ. βαλανεῖον < βαλανεύς [= ο υπηρέτης των λουτρών].

Ιταλικά

Παράγωγα

μπανιέρα, μπανιερό, μπανίζω, μπανιαρίζω > μπανιάρισμα.

Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «μπάνιο», σ. 542. https://navalhistory.gr/lexiko/μπανιο/