μέτωπο

το, ουσ.

(ανατ.) το μέρος του προσώπου που βρίσκεται πάνω από τα φρύδια, κούτελο
(μτφ.) α) η μπροστινή όψη του οικοδομήματος, β) (στρατ.) πρώτη σειρά του στρατιωτικού σχηματισμού, η πρώτη γραμμή, γ) (στρατ.) ζώνη εντός της οποίας πραγματοποιούνται πολεμικές επιχειρήσεις
(φρ.) α) «μέτωπο θαλάσσης», η διαχωριστική επιφάνεια ανάμεσα σε δύο γειτονικές θαλάσσιες μάζες με διαφορετική πυκνότητα και θερμοκρασία, β) «γραμμή μετώπου», πλεύση πλοίων σε σειρά, νηοπομπή, ή το ένα δίπλα στο άλλο ή πολύ κοντά μεταξύ τους. στη ναυτική πολεμική τακτική υπάρχει μόνο μία γραμμή αποτελούμενη κυρίως από μάχιμα σκάφη, γ) «μέτωπο καιρού / θερμό / ψυχρό / συνεσφιγμένο / στάσιμο».

Ετυμολογία

< αρχ. μέτωπον.

Αρχαία Ελληνικά

Παράγωγα

μετωπιαίος, μετωπικός, μετωπηδόν, μετωπίας.

Σύνθετα

μετωπορρινικός, μετωποσκοπία, μετωποσκοπικός, μετωποσκόπος.

Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «μέτωπο», σ. 522. https://navalhistory.gr/lexiko/μετωπο/