ηώς

η, ουσ.

Μυθολογία

το πρώτο φως της ημέρας
το πρωί
(συνεκδ.) το σημείο του ορίζοντα απ’ όπου ανατέλλει ο ήλιος
(μτφ.) α) η αρχή κάθε γεγονότος, β) η ζωή
(μυθολ.) [ως κύρ. όν.:] η *Ηώς, η θεά της αυγής.

Ετυμολογία

< αρχ. Ἠώς < ἠώς [= αυγή, χάραμα, πρωί], γεν. Ἠοῦς, επίσης γνωστή και ως αρχ. Ἕως ἢ Αὔως, για του Λατίνους Αουρόρα.

Αρχαία Ελληνικά

Μυθολογια

Η Ηώς, κόρη του Υπερίωνα και της Θείας, αδελφή του Ήλιου και της Σελήνης, μητέρα του Εωσφόρου (ο Αυγερινός), και των τεσσάρων ανέμων, του Αργέστη, του Βορέα, του Ζέφυρου και του Νότου. Για τους αρχαίους Έλληνες, η θεά - αυγή καθρεφτίζει τη ζωντάνια, το ξύπνημα, την αναγέννηση της φύσης, τη ζωοποιό δύναμη που με το φως της, την αύρα και τη δροσιά της αναταράσσει τη νάρκη της νύχτας και πραγματοποιεί ευχάριστες συνθήκες διαβίωσης και δημιουργίας. Θ

Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «ηώς», σσ. 344-345. https://navalhistory.gr/lexiko/ηωσ/