ευνή

η, ουσ.

Ναυτικοί όροι

(αρχ.) εὐνή, ἡ, [στην επική ποίηση] 1. κρεβάτι, κλίνη, κοίτη [Όμηρ.]
στρώμα, [Όμηρ.]
[λέγεται για ζώα] φωλιά ελαφιού [Όμηρ.], φωλιά λαγού [Ξεν.], φωλιά πουλιού [Σοφ.]
νυφικό κρεβάτι, νυφική, συζυγική κλίνη [Όμηρ.]
το τελευταίο κρεβάτι κάποιου, ο τάφος [Αισχύλ.]
(ναυτ.) [πληθ.], εὐναί, πέτρες που χρησίμευαν ως άγκυρες στα Ομηρικά χρόνια και στα χρόνια του Ησιόδου, ρίχνονταν απ’ την πλώρη κατά τη χρονική στιγμή που η πρύμνη προσδενόταν στην ξηρά, [πηγή: Liddell & Scott]
(ναυτ.) αγκύριο ναρκών από χυτοσίδηρο ή σκυροκονίαμα.

Ετυμολογία

< αρχ. εὐνή.

Αρχαία Ελληνικά

Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «ευνή», σσ. 316-317. https://navalhistory.gr/lexiko/ευνη/