έδαφος

το, ουσ.

Γεωλογία

(γεωλ.) το ανώτατο στρώμα της γήινης επιφάνειας, εκεί όπου ζούμε, εργαζόμαστε, καλλιεργούμε κ.λπ.
η μονόχρωμη ή πολύχρωμη επιφάνεια του πίνακα ζωγραφικής πάνω στην οποία ο καλλιτέχνης αποδίδει τη σύνθεση του θέματός του, αλλιώς: φόντο
έκταση γης, τόπος
το χώμα
(φρ.) «πύραυλος αέρος / προσωπικό / πλήρωμα εδάφους».

Ετυμολογία

< αρχ. ἔδαφος.

Αρχαία Ελληνικά

Παράγωγα

εδαφικός, εδαφιαίος, εδαφικότητα, εδάφιον.

Σύνθετα

εδαφολογία.

Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «έδαφος», σ. 244. https://navalhistory.gr/lexiko/εδαφοσ/