βροντή

η, βρόντος, ο, ουσ.

Μετεωρολογία

(μετεωρ.) ο ισχυρός και παρατεταμένος κρότος που συνοδεύει την αστραπή ή τον κεραυνό, μπουμπουνητό
λόγια απειλητικά
(συνεκδ.) κάθε δυνατός θόρυβος ή κρότος.

Ετυμολογία

< αρχ. βροντή.

Αρχαία Ελληνικά

Σύνθετα

βροντοβόλημα, βροντοκόπημα, βροντολάλημα, βροντολαλώ, βροντόλαλος, βροντολογώ, βροντολόγημα, βροντόσαυρος, βροντοφωνάζω, βροντοχτυπιέμαι, βροντοχτυπώ.

Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «βροντή», σ. 168. https://navalhistory.gr/lexiko/βροντη/