πρύμα

(ναυτ.)

1. α) με ευνοϊκό, ούριο άνεμο, β) από ή προς την πρύμη, αντών. όρτσα, (φρ.) «αρμενίζω πρύμα» και «πάω πρίμα», ουριοδρομώ, κινούμαι με τον άνεμο από πίσω, «του δίνω στα πρύμα», παραδίδομαι στον άνεμο, «πλώρα-πρύμα», κατά μήκος ή κατά το διάμηκες του πλοίου, «πέφτω πρύμα-πλώρα», πλαγιοδετώ, δένω σε προβλήτα με την πλευρά ή παραβάλω σε άλλο πλοίο
2. (μτφ.) πολύ καλά, περίφημα, κατ’ ευχήν, ευνοϊκά, σύμφωνα με τις προσδοκίες (κάποιου).