επιζήμιος

-α, -ο, επίθ.

αυτός που προξενεί βλάβη, βλαβερός, ζημία, αντών. ωφέλιμος, επωφελής, εποικοδομητικός, επικερδής
(φρ.) «επιζήμιος χώρος», ή «διάκενο», στη μηχανολογία ο χώρος που παραμένει ελεύθερος στον κύλινδρο ανάμεσα στην εσωτερική κεφαλή του κυλίνδρου και την κεφαλή του εμβόλου, όταν το αυτό βρίσκεται στο άνω νεκρό σημείο.

Ετυμολογία

< αρχ. ἐπιζήμιος.

Αρχαία Ελληνικά

Επιρρήματα

επιζήμια [επίρρ.].

Αντώνυμα στο λεξικό

Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «επιζήμιος», σσ. 288-289. https://navalhistory.gr/lexiko/επιζημιοσ/