ειρήνη

1 (κοινωνιολ.) η απουσία κοινωνικών εσωτερικών ταραχών ή εξωτερικών μιλιταριστικών επιδιώξεων, 2. κατάσταση ησυχίας, ψυχικής ηρεμίας, συνών. γαλήνη, αταραξία, 3. (πολιτ.) σύνολο όρων συνθήκης που τερματίζει τις εχθροπραξίες σε δύο ή περισσότερα κράτη, 4. [ως κύρ. όν.:] α) (ιστορ.) ονομασία βυζαντινών βασιλισσών και πριγκιπισσών, β) (εκκλ.) ονομασία αγίων της χριστιανικής θρησκείας, γ) (μυθολ.) η *Ειρήνη, αρχαία ελληνική θεότητα, προσωποποίηση της ειρήνης, 5. (φρ.) α) «ἐν εἰρήνῃ», συνήθως, επιτάφια επιγραφή, β) «άγγελος ειρήνης», προστάτης άγγελος της ψυχικής ηρεμίας, γ) «λόγοι ειρήνης», ενωτικοί λόγοι, δ) «το δέντρο της ειρήνης», η ελιά, ε) «ρωμαϊκή ειρήνη» ή «pax romana», η ιδιότυπη ειρήνη που επέβαλαν οι Ρωμαίοι στη Μεσόγειο, στ) «κοινωνική ειρήνη», απουσία κοινωνικών αναστατώσεων, ζ) «εργασιακή ειρήνη», η ομαλή σχέση εργαζομένων και εργοδοτών, η) «κίνημα ειρήνης», το σύνολο των οργανώσεων αλλά και των μεμονωμένων πολιτών που μοχθούν για την επικράτηση και διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης, θ) «ειρήνη υμίν», ευχή για γαλήνια ζωή.