έγκλιση
η, ουσ.
- (φυσ.) η γωνία που σχηματίζεται από τη διεύθυνση του γήινου μαγνητικού πεδίου και το οριζόντιο επίπεδο
- καθεμιά από τις μορφές με τις οποίες εκφέρεται το ρήμα, για να δηλωθεί η ορισμένη διάθεση ή η γνώμη του ομιλητή για το σημαινόμενο, (φρ.) «γραμματικές / συντακτικές εγκλίσεις», «οριστική / υποτακτική / προστακτική έγκλιση».
Ετυμολογία
< μτγν. ἔγκλις(ις) + -η.
Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «έγκλιση», σ. 243. https://navalhistory.gr/lexiko/εγκλιση/