βελλού
η, ουσ.
(ναυπ.) τύπος ιστιοφόρου σκάφους του 18ου - 19ου αιώνα, που χρησιμοποιήθηκε στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό από το 1830, και για μία τουλάχιστον δεκαετία, ως καταδρομικό, ως κανονιοφόρος αλλά και ως βοηθητικό, με βασική αποστολή, των 14 πλοιαρίων που αποκτήθηκαν από την Πολιτεία, η εκδίωξη της πειρατείας.
Ετυμολογία
ίσως τουρκ. προέλευσης, δες μπελλού.
Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «βελλού», σ. 152. https://navalhistory.gr/lexiko/βελλου/