υφαλοκρηπίδα

(γεωλ.) α) το τμήμα του παράκτιου βυθού και το υπέδαφος των θαλασσίων περιοχών που περιβάλλουν τις ακτές των ηπείρων (ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα) ή των νησιών (νησιωτική υφαλοκρηπίδα) και το οποίο αποτελεί την ομαλή προέκταση της ακτής ως το σημείο στο οποίο αυτή διακόπτεται απότομα, β) σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας η υφαλοκρηπίδα ξεκινά από εκεί που τελειώνουν τα χωρικά ύδατα του κράτους (έξι ναυτικά μίλια για την Ελλάδα από το 1936, δηλ. 9,66 χλμ. ή δώδεκα ναυτικά μίλια από την ακτή και σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας θα μπορούσαν να φθάσουν μέχρι τα 200 ναυτικά μίλια, δηλαδή μέχρι και τα 321 χλμ. μακριά).