ναυσιπλοΐα

η, ουσ. [χωρίς πληθ.]

Ναυτικοί όροι

(ναυτ.)

μετακίνηση προσώπων ή μεταφορά εμπορευμάτων από έναν τόπο σε άλλο με πλοίο, συνών. θαλασσοπορία, θαλασσοπλοΐα, ωκεανοπλοΐα, ποντοπορία, πελαγοδρομία, (φρ.) «διεθνής / εσωτερική ναυσιπλοΐα», «κανονισμός / μέθοδος / διεύθυνση ασφαλείας / ασφάλεια / είδη / πίνακας / φανοί / συστήματα / εγχειρίδιο / φώτα / δορυφόρος / χάρτες / οδηγίες / πράξεις ναυσιπλοΐας»,
η επιστήμη και η τεχνική με τις οποίες επιτυγχάνεται η ασφαλής διακυβέρνηση του πλοίου, συνών. ναυτιλία.

Ετυμολογία

< αρχ. ναυσι- < ναῦς [= πλοίο] + -πλοΐα < πλοῦς < πλέω [= κινούμαι στη θάλασσα].

Αρχαία Ελληνικά

Παράγωγα

ναυσιπλοϊκός.

Συνώνυμα στο λεξικό

Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «ναυσιπλοΐα», σ. 565. https://navalhistory.gr/lexiko/ναυσιπλοια/