εύκρατος
-η, -ο, επίθ.
- αυτός που χαρακτηρίζεται από ηπιότητα, από μέτριες θερμοκρασίες, αντών. τραχύς, (φρ.) α) (μετεωρ.) «εύκρατο κλίμα», το κλίμα αυτό που έχει παρουσιάζει ήπια κλιματολογικά χαρακτηριστικά, δηλ. μαλακό χειμώνα, όχι πολύ χαμηλή θερμοκρασία, δροσερό καλοκαίρι, β) (γεωγρ.) «εύκρατη ζώνη», η ζώνη που περιλαμβάνεται μεταξύ του πολικού και του τροπικού κύκλου και εμφανίζει ήπια κλιματολογικά χαρακτηριστικά
- (το ουδ. ως ουσ.) το εὔκρατον, αφέψημα των μοναστηριών αποτελούμενο από πιπέρι, κύμινο και γλυκάνισο.
Ετυμολογία
< αρχ. εὔκρατος [ιων. τ. εὔκρητος, -ον] < αρχ. εὖ- + -κράτος, ρηματικό επίθ. του κεράννυμι [= αναμειγνύω, ανακατεύω].
Αντώνυμα στο λεξικό
Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «εύκρατος», σ. 316. https://navalhistory.gr/lexiko/ευκρατοσ/