Ωρίων
ο, ουσ.
- (αστρον.) αστερισμός της ισημερινής ζώνης στην ουράνια σφαίρα, που σημειώθηκε από τον Πτολεμαίο και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση, τα τρία του άστρα α [= Μπετελγκέζ], β [= Ρίγκελ], και γ [= Μπελλατρίξ], είναι από τα λαμπρότερα ολόκληρου του ουρανού, χρησιμοποιούνται στη νυχτερινή ναυσιπλοΐα για τον υπολογισμό του αστρονομικού στίγματος του πλοίου, συνών. [λαογρ.] Αλετροπόδι ή Αλετρόποδο [< αλέτρι + πόδι]
- (μυθολ.) [ως κυρ. όν.] Ωρίων, ο πιο ικανός κυνηγός, συνοδός της θεάς Άρτεμης.
Μυθολογια
Ωρίωνας, γιος της Ευρυάλης και του Ποσειδώνα ή του Υριέα. Όμορφος, δυνατός και πανύψηλος. Ερωτεύτηκε τη Μερόπη αλλά ο Οινοπίωνας τον τιμώρησε τυφλώνοντάς τον. Η Αυγή τον ερωτεύτηκε και τον έκανε δικό της. Όταν θέλησε να βιάσει τη θεά Άρτεμη εκείνη έστειλε έναν σκορπιό και τον θανάτωσε.
Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «Ωρίων», σ. 934. https://navalhistory.gr/lexiko/ωριων/