τέντα

η, ουσ.

αντίσκηνο ή πρόχειρη κατασκευή από ύφασμα και χοντρούς δοκούς για τα στηρίγματα, με σκοπό την προφύλαξη από τον ήλιο και τη βροχή, (φρ.) «τέντα μπαλκονιού / παραλίας / σκίασης»,
σκεπή άμαξας ή λέμβου ή πλοίου
[επίρρ.] ορθάνοικτα.

Ετυμολογία

< μσν. τέντα < λατιν. tenda < tendere [= τεντώνω].

Μεσαιωνικά Ελληνικά

Παράγωγα

τεντώνω, τέντωμα, τεντωτός.

Σύνθετα

τεντόξυλο, τεντόσκοινο.

Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «τέντα», σ. 825. https://navalhistory.gr/lexiko/τεντα/