Ηρακλής
ο, ουσ.
(αστρολ.) ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση, για πρώτη φορά καταγράφηκε στην αρχαιότητα από τον Πτολεμαίο.
Ετυμολογία
< αρχ. Ἡρακλῆς < Ἥρα + [επίθημα] -κλῆς < κλέος [= νίκη, δόξα], λατιν. Hercules, Genuflexus, Genunixus, Clavator, Claviger [= ροπαλοφόρος], Cernuator [= παλαιστής], καθώς και πολλά άλλα ονόματα που αποδόθηκαν από ποιητές και ιστορικούς.
Μυθολογια
Ηρακλής, γιος του Δία και της Αλκμήνης. Ο θετός του πατέρας ο Αμφιτρύωνας, του δίδαξε την τέχνη του ηνιόχου, ο Κάστορας του δίδαξε την οπλασκία, ο Αίλυκος την πάλη, ο Εύρυτος το τόξο, ο κένταυρος Χείρωνας τις Επιστήμες και ο Λίνος τη Μουσική. Η Ήρα τον οδήγησε άθελα του στο να σκοτώσει την γυναίκα και τα τρία παιδιά του. Η τιμωρία του ήταν να υπηρετήσει τον Ευρυσθέα, τον βασιλιά των Μυκηνών, για 12 χρόνια και να πραγματοποιήσει τους περίφημους 12 άθλους του.
Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «Ηρακλής», σ. 342. https://navalhistory.gr/lexiko/ηρακλησ/