διχαλωτός

-ή, -ό, επίθ.

αυτός που καταλήγει σε διχάλα
αυτός που έχει στη μία άκρη του σχήμα κεφαλαίου ύψιλον
(φρ.) «διχαλωτός διωστήρας / στύλος». «διχαλωτή ράβδος».

Ετυμολογία

< διχάλ(α) + -ωτός.

Επιρρήματα

διχαλωτά [επίρρ.].

Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «διχαλωτός», σ. 230. https://navalhistory.gr/lexiko/διχαλωτοσ/