επίταξη
η, ουσ.
- η συνταγματικά κατοχυρωμένη διοικητική πράξη με την οποία το κράτος παίρνει οριστικά ή προσωρινά την κινητή ή ακίνητη περιουσία πολιτών, σε καιρό πολέμου, για δημόσια ωφέλεια
- η υποχρεωτική συνεισφορά των πολιτών μετά από κυβερνητική απόφαση για προσωπική εργασία με σκοπό την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών όταν οι δύσκολες συνθήκες ζωής το απαιτούν.
Ετυμολογία
< μτγν. ἐπίταξις (σις > -ση) [= απαίτηση φόρου] < αρχ. ἐπίταξις < ἐπιτάσσω < ἐπί + τάσσω, σημδ. από τη γαλλ. requisition.
Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «επίταξη», σ. 299. https://navalhistory.gr/lexiko/επιταξη/