άναυλος

-η, -ο, επίθ.

αυτός που δε ναυλώθηκε
(για επιβάτη) αυτός που μπαίνει σε πλοίο χωρίς να πληρώσει ναύλο, δηλ. εισιτήριο, ο λαθρεπιβάτης
(μτφ. ) ο αποδιωγμένος, αυτός που «έφυγε άναυλα» δηλ. βίαια.

Ετυμολογία

< ἀ- [στερητ.] + ναύλος.

Επιρρήματα

άναυλα [επίρρ.].

Χάρης Παπακυριακού, Λεξικό της Θάλασσας, Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, Αθήνα 2026, λήμμα «άναυλος», σ. 86. https://navalhistory.gr/lexiko/αναυλοσ/